


احتمالاً با خود فکر کردهاید که زندگی مشترک به بنبست رسیده و حالا دو مسیر پیش روی شماست؛ مسیر اول، یعنی طلاق توافقی که ممکن است آرامتر و کوتاهتر باشد؛ مسیر دوم، یعنی طلاق یکطرفه که معمولاً زمانی اتفاق میافتد که یکی از طرفین، عمدتاً زن یا مرد، بخواهد بدون توافق دیگری جدایی کند. این تصمیم همیشه ساده نیست و با دغدغهها و استرسهای حقوقی، روحی و مالی همراه است. شاید الآن سردرگم هستید که «کدام مسیر برای من امنتر و حقوقیتر است؟»، «چه شرایطی دارد؟»، «در سال ۱۴۰۴ قوانین چه میگویند؟» و «من چه کاری باید انجام دهم؟». پس تا انتهای این مقاله با ما بمانید چون پاسخ این پرسشها را خواهید یافت و متوجه میشوید که چگونه دفتر حقوقی حقگرا میتواند همراه شما باشد.
وقتی صحبت از تفاوت طلاق توافقی و طلاق یکطرفه میشود، منظور مقایسه دو وضعیت حقوقی و عملی است که زوجین میتوانند از طریق آن زندگی مشترک خود را خاتمه دهند:
به عبارت دیگر، تفاوت طلاق توافقی و طلاق یکطرفه در اراده مشترک و توافق طرفین است: در طلاق توافقی اراده مشترک وجود دارد؛ اما در طلاق یکطرفه اراده یک طرف غالب است.
در مسیر توضیح تفاوت طلاق توافقی و طلاق یکطرفه، ابتدا بیایید دقیقتر تعریف کنیم:
در طلاق توافقی، زوجین قبل از مراجعه به دادگاه یا دفتر، بر سر کلیه امور زیر توافق میکنند:
سپس با درخواست مشترک، دادگاه خانواده گواهی عدم امکان سازش صادر میکند، مشاوره الزامی است و پس از آن طلاق به ثبت میرسد.
از مزایای طلاق توافقی میتوان اشاره کرد به:
در مسیر بررسی تفاوت طلاق توافقی و طلاق یکطرفه، این قسمت به توضیح طلاق یکطرفه میپردازد:
اصل در قوانین ایران این است که حق طلاق با مرد است. طبق ماده ۱۱۳۳ قانون مدنی: «زوج میتواند هر وقت بخواهد، زن را طلاق دهد». اما زن نیز در شرایط خاص میتواند طلاق از طرف خود اقدام کند:
بنابراین وقتی یکی از طرفین (بیشتر مرد) یا زن (در شرایط استثنایی یا با حق طلاق) درخواست جدایی کند، این نوع طلاق را «یکطرفه» مینامیم. در این مسیر توافق الزاماً وجود ندارد.
در نتیجه، هر دادخواست باید بر اساس آخرین مصوبات و بخشنامههای سال ۱۴۰۴ تنظیم شود تا در دادگاه خانواده قابل استناد باشد.